Roodkepke en de wollef

Now zullie gullie wel dinke: Wâ mottie now wer. Vörgende keer hettie al over de wollef geschreve. Over die geitjes en dasse ’m vör de solo hemme gehouwe mettie stene ien d’n buuk. En now kum tie awèr mè’r wollef aon zette.

Now, dâ zâ’k ollie vörtelle. Dizze wollef is ’n bruur van dien andere. En dizze is ôk ’n barre lillikerd. Lèès mar deur!

Ien’t bos liep ’n wollef rond te kieke. D’r was niks te doewn en hi’j hâ’r ’t koud. Djörrum liep tie mette hand ien tes. Hi’j doch aon zien bruur. Die hattie al ’n hele hort nie mèr gezien. Ja, d’r wier bar over gepraot. Over die’n ouwe geit mettie blage. Dasse zien bruur vör de solo hadde gehouwe. Mar dâ kon tie zwat nie gleuve. Zô’n grote stèreke kjel mettie lange nègels aon zien zwarte knöke en mettie grote spitse tand ien de moel. Mar ’t wier gezeid. De geite zouwe bi’j zien bruur toen tie lag te slaope z’n buuk los hemme gesneje. Daor zouwe ze stene ien hemme gedaon en daornao alles wer hemme dich genàèjd. Dattie toen vörzoop umdâ tie waoter wou drinke en d’r ien was gekloot kon bes wel waor weze. Mar, wâ d’r ôk van waor was, ’t leek d’r op dattie zien bruur vörgoed kwiet was.

Mar now hattie eiges barre honger. Pien ien de pens hattie d’r van en alle diere ware d’r vandeur gegaon toen ze hum zage. Ja. dâ’r ’t verrek. Gi’j mo’r ow eige toch niet zomar laote opvrète, of nie dan? Djörrum hattie barre slechte zin. Niks te vrète en niks te doewn doch tie. Wâ mô’j now mè zô’n bos aster niks te belève vil.

Wâ tie nie wis was dâ ekkes verderop ’n klein djenje liep mè’r ’n rood kepke op de kop. Dâ kiend gieng naor hör grutmoed die ’n stukske verders ien’t bos wônde. Ze gieng ète brenge vör ’t ouwe mins. Hör moed hâ nog gezeid dasse rech deur naor grutmoed mos lope. Dus niks gin bluumkes plukke en rondkieke ien’t bos. Mâja, dâ ku’j now allemaol wel dinke en zegge, mar as de blage allinig worde gelaote hè’j d’r gin zich mer op. Dan kunne ze doewn en laote wasse wille. Toen ze daor liep en bluumkes gieng plukke hörde ze ienins iemand roepe. Dâ was de wollef mar daor hasse ging èrech ien umdâ tie weges de kou goed was aongekleejd. Ze doch, dâ’s gewoonweg ’n aordige kjel en djörrum vörtelde ze dasse naor grutmoed gieng um ète te brenge. En toen die kjel zei dâ verdersop de bloeme dikker stonde gleuvde ze dâ drek en gieng ze doarhin.

Dâ hâ de wollef goed bekeke. Now hattie ekkes meer tied um zien lilleke plennekes uut te voewre. Want, doch tie, now gao’k drek naor dâ ouwe mins want dâ djenje is nog wel ekkes druk daor ien die uuthoek van ’t bos. Toen tie d’r was dee’j tie nè’r of tie Roodkepke was en djörrum kon tie zomar naor binnen lope. Tja, toen ware alle lampe los en hi’j vrat grutmoed ien ene keer kats op. Zô doch tie, die’n ouwe taije hè’k mooi opgeruumd, lao now dâ djenje mar komme en hi’j gieng mette kleer van grutmoed aon ien bed ligge. Hi’j dee nè’r óf dattie sliep.

Ekkes laoter kwam Roodkepke d’r aon. Toen ze aon de deur rammelde riep de wollef mè’r ’n ouwe minse stem: mak gi’j eiges de deur mar los en kom d’r mar ien. Mar doe de deur medeem dich want ’t trek as de ju, dâ’s weges de wiend. Now dâ deej ze mar dâ hasse netuurlik beter mar kunne laote. Want al drek schrok ze bar van de grote èreme van ’t ouwe mins. Ze kon ’t nie laote en vroeg: Grutmoed wâ hè’j ’n kwak huier op de èreme en wâ sien ow èreme ienins groot. Hoe kum dâ? Now djenje, dâ’r is d’r vör dâ’k ow bèter kan vashouwe. Ja, zei Roodkepke, dâ’s is nog te begriepe, mar die ore dan? Die dinger hè’k nog nie erder zô groot gezien. Now dâ zâ’k ow vörtelle kiend. Umdâ’k slech begin te heure oefen ik zwat d’n hele tien mette ore. Ik blief gewoonweg prebiere die dinger stik overend te houwe. Dâ schel ’n stuk mè ‘r heure. En de oge dan? vroeg Roodkepke. Die lieke mien ôk al grötter. Kiend kiend, gi’j zie’r ôk alles. Mâ ’r ’t klop as ’n bus. Now kan’k ow gewoonweg bèter zie n. Roodkepke snapte d’r gin ene ju mèr van vöral ôk um dasse de moel en de tand van grutmoed ienins zo groot von. Ze doch: hier klop iets nie, en’k lao mien eige nie vör de solo houwe. Mar ze wou toch nog ekkes vraoge hoe dâ zat met die grote moel van grutmoed. Djörrum vroeg ze: Zeg grutmoed hoe kum ’t dattie moel van ow zô groot is geworde? Gi’j kun ien èèn hap wel ’n heel keuje opète. Ja, dâ kan’k gemekkelik, mar ik nim ow, want daor lag ’k gedurend op te broeie. Toen greep tie Roodkepke en vrat hör medeem kats op. Ekkes laoter viel tie ien slaop mé sien dikke pens. As laotste doch tie: Zô now hè’k zwat die’n hele femilie opgevrète.

Bute ien’t bos liep ’n jager, gin streuper, mar ’n echte jager. Hi’j hörde al dâ gesnurk en doch d’r ’t ziene van. Grotmoed hè’r awèr aon de jenever gezète, teminse dâ doch tie umdâ tie eiges ôk bar veul lawaai miek astie zat was. Mâr zôveul kebaol hattie nog nie duk gehörd en djörrum gieng tie toch mar ekkes binne kieke. Toen tie zag dâ de deur van ’t huuske los stond en hinneweer foeperde ien de wiend wier tie vörzichtig. Kjèkjè doch tie, zoveel jenever kan dâ ouwe mins toch nie hemme gezope? Hi’j kon hör ien bed zien ligge mar umdâ tie die’n vörschrikkelikke dikke buuk zag wis tie medeem hoe de vörk aan de steel zat. Dâ was grutmoed nie, nee dâ was die vieze vuile wollef. Hi’j sprong d’r drek op af en sneej ien ene keer d’n buuk van ’t bees los. Verrek doch tie, now doch’k dattie grutmoed hâ opgevrète mar now zie’k dattie Roodkepke ôk al achter de holle kieze hè gedouwd. Mar gelukkig lèèfde ze nog en spronge ze drek uit d’n buuk en zô ver meugelik uut de bjuut van de wollef. Now dink ik zei de jager, dawwe, nè’r as bi’j zien bruur, zien buuk mè stene motte vol laoje en dan daornao smiete wi’j ’m ien de put. En zo hemme ze ’t gedaon. Toen alles klaor en schôn was zien ze aon de jenever begonne. Dâ hadde ze wel vördiend. Roodkepke nie netuurlik. Die kreeg ’n glàèske lèvertraon op de goeie afloop.

Tekst: Herman Buurman Tekening: Wilma KregtingSchouten