Gendtse Vehoale

Jiet, jiet (Tis toch niet te gleuve)

Ge kun ‘t gleuve of niet: Ok a’j oud of ouwer wô, ku’j raore dinge belève. En da za’k ow us uutgebreid uut de doeke doewn.

Tun èrste, ik hè d’n kwak valse tande, ‘n bril, ‘n geluidsinstallatie achter en ien de ore, grieze haore, die mèt ’t jaor minder worre, en ‘n zooi pille, dus wat da betref kank wel aonspraak make op ‘t geen wa ien de èrste zin over lèèftied stee.

Wieder hè’k ien mien huus de spulle die ‘n mins ien Nederland zoal hè um te kunne gebruke, te lève en wone en ok de herinneringen aon de minse die er mè mien wônden. en zo meer. Ok nog ’n mobieltje en ‘n zo goed as ni’jje keuke.

Ik von da mobieltje eigelijk nie zo nodig, mar Riet, mien vrouw, zo’n vijf jaor geleje, zei dukker: “Mien moewder zei altied (in het Nederlands) “Ik wil niet armoeiender weg, rijk worden”. En die had ‘t van wèr (ien ‘t Fries) van ur moewder .”Now, Riet zei dus “Awwe op vakantie gaon in ’t buteland en ow overkum wat, dan mot ik mar zurge da’k kontak kan make en houwe, mè mien kiender. Dus ge kop mar zo’n ding!”

Ik spartelde in zokke gevalle nog wel us tege, mar da hiel altied zo goed as nooit, veul uut. Dus da mobieltje kwam en is gebleve. Ien de keuke op ‘n schepke steet tie now jaor en dag gekoppeld aon ‘n oplaojer te wachte tok ‘m ien tes stèk a’k van huus gao. Da mo’k, want mien kiender zègge: “Pa, a’j van huus gao, stèk je da ding ien tes. Wi’j wille wete wo’j uuthang a’j nie thuus zie. Net as of ik stiekum de pie-p wil uutgaon, now lao’k ’t dan mar zo.

Tun twidde, ok zo rond 2000, zei Riet nog al ins “Harrie, ik wil niet erremoeiender” enz. Kort en goed, ze wou ‘n ni’jje keuke.

k ha da toe misschien al ‘n por jaor tege kunne houwe, mar ik mos uuteindelijk bakzeil haole.
Affijn, we strupten Aourum, Nimwège en alles wat t’r tussenien lei, af en troffe uuteindelijk iets wa nor onze zin was. De Rabobank was t’r mèt ins en ‘t gieng gebeure.

Ik ha ien tussetied ‘n magnetron gezien, wor ik bar veul schik mee kreeg. Een mooie Siemens, die van alles kon: ‘n aove mèt ‘n grill, ‘t ding kon dui-je, bakke, brouwje, grille, opwe-rme, klok, wèkker die jiet jie-t zei, dubbel ienstèlbaor. Veurprogrammere, combinere. Dor hè’k ‘t wel zo’n bitje.
Ik mo onderhand èrs nog èkkes zègge, dad ik thuus de kok was. Riet werkte, nes ik, ok buteshuus en zi’j zurgde vur orde en netheid en ik vur de bodschappe en ’t ète. Da was en is jaore zo gebleve.
Iendachtig Riets liefspreuk van erremoeiender wèg, kozen we ok vur de dure magnetron.

Daddis tan 5 jaor geleje.

Ien juni van di jaor op ‘n vri’jdag, 4 jaor en 10 maonde laoter: Ik liep dur de keuke en ik hörde ’jiet’ ’jiet’ en ik doch: “Was tan now?” Ge wit nes as ik da’j a’j ien ow gedachte wa vraog, ge gin antwoord krieg. Trouwes a’j alleen wôn, dan krie’j bi’j hardop praote, ok gin antwoord. Èkkes blieve luustere en ik wis ‘t. De magnetron!

Da gejiet jiet bleef, wa’k ok probierde um ‘t huuj te laote worre. Of tie aon of uut ston, ‘t hielp nie. Ik nam de tied tusse twee jiete op, mar da kon’k uut de kop nie bi’j houwe. Toe gieng ik wel twee of drie keer over ‘n half uur lang, stripkes op papier zètte. Twouluf tot dartien keer jiete’t ding, ielke keer!

Dus zo um en um de twee en ‘n halve minuut pur keer. Ik rakte d’r besoes van. Ik gieng de keuke al zoveul meugelijk mi’jje (mijden).
Ik klom ien de tillefoon.
De keukeleverancier had wellus iets ien die gees gehörd en gaf mien ‘t adres van Siemens Nederland.

Now, ik belde den Haag of Rijswiek of ik wit nie mèr waor, en de tillefoon dor begon ok al “Bij de eerste piep, bij de derde piep”. Affijn ik koos uut de meugelijkhede, nummer drie en kreeg gelukkig een expèr aon de lijn. Hi’j snapte ‘t probleem, want ‘hi’j vetèlde een hele hoop over hoe zoiets kon gebeure en wor ik bar weinig van snapte. Hi’j vroeg ok of ik een vaatwasmachine en of een wasdreuger ha.

Now, ik kon antwoorde dat de vaatwasser nog nooit van zien leve gepiep ha en dat de wasdreuger bi’j uutscheie zo’n rotlawaai gif da’k ‘t’r as de bliksem nor toe vlieg um um uut te zette en dattie dan netjes stil wör.
Zien raod was uuteindelijk om de de stroom ’n halve dag uut te zette en dat nog een keer ’t eigeste as ’t niet goeng. As tie dan nog nie ophiel en bleef piepe, dan mos ik maondag mar trugbelle en dan zou tie ’n monteur sturen.

Ik kon gelukkig de elektriciteitsgroep viende wor de magnetron op was aongeslote. Want ik ha nie zoveul zin um alles twee keer uut te schakele en dan wèr de apperate en alles wa klok ha, op de goeie tied te zette.
Twee nachte hèddik de goeie groep stilgeleid, mar ‘t hielp niet.

Van da gejiet ha’k minder las a’k de geluidsinstallatie van mien ore uutzètte of niet iendee. Dus doofechtig zien hèd ok nog wel us zien goeie kante.
De maondagmerge ha’k ien Doneburg bi’j Richard van Driel ‘n afspraak over ’n por foto’s. vur de kèrsefeeskrant. (Tusse twee hökskes: op bladzij drie van deze Ganita mare steet ok nog iets over um, wa’j ok leze mot).
Onderwèg nor um toe, doch ik, dat ik, as ik wèr thuus was, Siemens mar us mos gaon opbelle um ‘n monteur te sture.

En ik doch: veuri’jkoste vanuut Aorum of Nimwège ‘n half uur hèn en ok wèr trug, twee keer € 40, ripperatie € 50 , btw dur bi’j, now, € 150 op zien minst. Mar ja, wa mo’j

Toe’k ‘n hortje bi’j Richard was zei tie: “Wa piep t’r toch?. Da’s iets bi’j ow!” “Bi’j mien?” Ik vuulde ien mien jassetesse en hiel mien mobieltje dur uut. Ik had niks gehörd, want ik ha mien oorapparaatjes niet ins bi’j mien.

Toe’k thuus kwam hè’k bedeen de oordupkes ien gedaon en mien mobieltje vur mien op toffel geleid en d’r nor blieve kieke. ’t Was mar èkkes en toe gieng ’t jiet jiet en op ‘t schermpke kwam èkkes te staon: ‘Simkaartfout’ En inderdaad, de achterkant van het mobieltje wou niet zo goed mèr slute.

Da was op maondagmer. Den eigeste middag wier ik gebeld dur ’n vrôlliestèm, die mien namens KPN gratis vur niks ‘n mobieltje wilde sture, as ik het abonnement mè twee jaor wou verlenge. En ik zei “Da kum goed uut djènje, fijn aj da doen wil”.En toe’k d’n haok dur oplei, doch ik:

                      Tis toch niet te gleuve!?.

                                                Harrie Scholten.

Eigelijk ziek nog nie helemol klaor, want ik hè nog ‘wa meer te zègge:

Tun èrste: Disse kéér hè mien zuster Truus nie geteiked, want ik doch: “Da kank eiges wel, twee van die apparaatjes”. Achteraf hè’k tur spiet van.

Tun twidde: ‘t Vevolgvehaol van over de wèg van hèn en wèrum nor schol, kum nog wellus a’k tied van lève hè.

Tun darde: Riet Berends hèdien de grondverf ‘n Nederlans vehaol geschreve da’k ien ‘t vörjaor dink ik, wel ien’t Gendts overgezèt aon ollie kan deurvetèlle.

Ge zie da’j vurlopig nog nie van mien af zie.

                                         ‘t Wör egel erger.

Nor aonleiding van mien vehuilje ien Ganita mare nummer twee van dit jaor wor ‘t vèr pisse ien mien jeugd beschreve wier, vertèlde ‘n hele aorige vrouw mien ‘t volgende:
Ïk ha drie bruurs die ok wel us zo iets deje.
Zi’j deje wie ‘t hochste over de heg kon pisse. Ik mos dan kieke wie dur won.
Vur de duidelijkheid (en um wa loze ruumte op te vulle) hè’k ‘t pisplaotje van de vurrige keer hiernève nog us èkkes gekopieerd.
Ge mot die driefgraaf durbi’j wègdinke en dorvur ien de plek ien ow vurbeelding ‘n hèg paote.
‘t Djènje mo’j achter de heg nie meedinke, want ik wil nie da ze bezoewdeld wör.

Vur de duidelijkheid (en um wa loze ruumte op te vulle) hè’k ‘t pisplaotje van de vurrige keer hiernève nog us èkkes gekopieerd.
Ge mot die driefgraaf durbi’j wègdinke en dorvur ien de plek ien ow vurbeelding ‘n hèg paote.
‘t Djènje mo’j achter de heg nie meedinke, want ik wil nie da ze bezoewdeld wör.

Tusse twee hukskes, kenne gillie ‘t hele ouwe liedje:
Kruup mar nie wèg,
Achter de heg,
Ik zal ow vanaovond wel kriege.
Tis nog nie duuster genoeg!

Ik weet nie hoe de melodie hiet, mar ik wil ‘t wel dur de tillefoon veurzinge, aj èkkes opbel.

                      Ge kun ok nève komme ien Villa Ganita.

Gendtse Vehoale

Jiet, jiet (Tis toch niet te gleuve)

Kring

Ganita Mare

Genealogie

Ien 't Gendts

Archeologie

Extra