Gendtse Vehoale

Wa mien overkwam


Ien dit stukske wil ik 't hèmme over wa mien overkwam op de Lootakker, de boerderi'j van de familie Meurs.
't Was ien 't jaor 1958. Ik was 15 jaor oud, nog 'n kiend dus.
(zakkus gauw uutrèkene hoe oud ze now is: 58 nor 2000 is 42 jaor, 15 durbi'j, dan kom je op 57. Ik had gedoch da ze nog 'n por jörrekes jonger was) Affijn,we gaon wieder: ze was nog 'n kiend:
Kiend of niet, thuus konne ze die por gulde ien de wèèk die ik dor verdiende, bès goed gebruke. 's Mers um 7 uur begon ik te werke en da gieng deur tot 's aoves rond 8 uur. 't Ware lange dage en af en toe was ik dan ok aorig afgetakeld as ik op huus aon gieng.

Op de boerderi'j hadde ze zo um en um de 60 keujes en 'n kleine 20 melkbeeste, nog wa kleinvee en 'n heel mooi pjèd da Linda hiette.
Wor vee is dor is vaneiges ok voermèèl. Da mèèl zat op de dèèl ien grote kiste mèt 'n dèksel d'r op onder de trap nor de zolder.
D'r was mar 'n klein lempke op die dèèl, wor je dan ok mar weinig lich van ha, dus veul zien ko'j d'r nie.
Op zo'n dag, laot ien 't naojaor, zei Bjènd Meurs (den boer dus) Riet, ku gi'j vanmiddag 's ,n keer helpe mè voere? Ik dors gin nee te zègge, mar ik was eigelijk dôdsbang vur beeste, mar ok wel 'n bitje vur Bjènd.

Alhoewel ik al wel us same mè vrouw Meurs zoiets gedaon ha, von ik 't griezelig um alleen op die duustere dèèl aon de geng te zien.
Nao de thee, um 'n uur of vier, gieng ik nor achtere. Bjènd was d'r al bezig en vertelde mien wa'k doen mos en ondertied doch ik, da'k achter de trap ien 'n schiem iets wèg zag schiete. Ik schrok, mar kon mieneige ienhouwe um niet te laote merke da'k 'm beheurlijk kneep.
Èrs mos ik peeje of biete zo ze ok wellus zégge, ien de koekib (voerbak van beton) scheppe en dor overhèn mos ik mèèl sträöje. Toe de beeste dat op hadde mos ik ze mèt de gavel hooi geve. Bjènd had ta hooi ien tussentied van de haonhulter umlèèg op de deel gegooid.

Hi'j gieng toe achter 't vee um te gaon melken en ik bleef alleen achter op de dèèl. Ik ha zo'n bitje alles gedaon wat t'r gebeure moes en was aon't keiere toe. Da dee ik mè, ge wit wel, zo'n heibessem. Da gieng grif en ik was t'r ok zo mee klaor. Wètere hoefde pas laoter te gebeure, as 't hooi op was.

A'jt nie wit: wètere beteiken waoter geve oftewel te drinke geven.

Van 't ongewone werk en van de bibberatie, wa'k knap muui geworre en ik zag alles nie mèr zoas ik 't eigelijk zien mos en ik liep terug richting keuke. Opins: Riets...........Dor schoot ien 'n flits wèr iets vur mien hèn en now wis ik 't zéker. Ik gilde 't uut, schoot krijsend de keuken ien en drääide de keukedeur achter mien ient slot. En dat alles ien één vloeiende beweging, zouwe ze tegewoordig zègge.

Bedeen dorrop ston Bjènd aon den andere kant op de deur te boengze, ok overstuur, want tie wis niet welke ramp mien overkomme was.
Hi'j mos 'n keer goed vluke um mien zovèr te kriege, da'k de deursleutel terugdrääide.
"Kiend, wa hè'j toch?" zei tie."Beeste op de dèèl." jammerke ik. "Da kan kloppe." zei tie. "D'r staon d'r twaolf op 'n ri'j". "Nee, da wee'k, d'r was iets anders." "Now, da zien we merge dan wel.". En um 'n bitje bi'j te komme moch ik as troost èrder nor huus.

Toe ik anderdaags wèr daor kwam, gieng Bjènd mè mien mee naor de keuke en dor lagen drie dooie muuskes op de keuketoffel, elk ien 'n lèèg sigaretteduske.Van 't merk Arsenal en die muuskes mèt hun spitse snuutjes nor bute.
"Was gi'j now zo bang vur zokke beeskes?" Zei
Bjènd. "Ze doen ow toch niks?".
Ik kan 't niet helpe, Ik bun d'r nog altied bang vur, al mak ik d'r wa minder toestanden umhèn as toe.

Riet Berends, ien 't Gendts deurvertèld dur Harrie Scholten



 

Kring

Ganita Mare

Genealogie

Ien 't Gendts

Archeologie

Extra

© 2009 HKG