Gendtse Vehoale

Rusland

Ge lèès toch nog egel hard op, ja toch?
Disse keer is ‘t eigelijk vur vulwassene.
Dus zonodig ‘n bitje zachter leze,

Ge kun 't gleuve of nie. Mar ik zie vlee jaor nor Rusland gewès!
Ge meug tur grös van schrikke. Want da deej ik ok toe ze mien vroege, of ik mee wou. Mar muddeen doch ik ok aon Bjènd, ge wit wel diejne wor ik 't zowat elke keer èkkes over hè op 't laotste blad van de Ganita mare. Now, die Bjènd zei ins 'n keer, toen hi'j 't over vakantie ha: "Ja, wor zouj toch hèn?" Now dat doch ik èrs dus ok, want 't is toch wel èkkes ‘n bitje wieder wèg as Fliere, de Kommerdiek of Hulleze. En nor da'k mien geldkis geraodpleeg ha zei ik "Ja, da liek mien wel wat. Wied wage wèg is ok wellus aorig".
Ik wil ollie now niet aon 't schrikke make mèt 'n vakantievehaol, mar 't alleen mar èkkes hèmme over de dinge die dur zo'n bit je umhèn mee te make hadde. De vrollie van 't Gendtse reisbureau Globe vonden 't allemól ok "Hartstikke Leuk!" en ik moch vezekeringsbewieze, geldig paspoort en 'n appart formulier ienvulle mè van alles en nog wat. Vurral da'k nooit 'n boef was gewès. Nor 'n wèèk of vier was alles diffenetief.
'n Bjuurman broch ons smers al um kwart over vijf nor ÈIs, wor vanaf we mèt de trein nor Schjphol gereje wiere. Alles verliep beheurlijk vlot. Toen 't vliegtuug bove ien de loch was, zei de kjèl die ien de stoewl vór mien zat tegen zien reisgenote: "Nu staat het vliegtuig stil in de lucht. De aarde draait en dus komt Moskou vanzelf deze kant op". Ge zou 't hors nog gleuven ok. We krege te heure da onze groep uut 28 persone beston. As ge homo of lesbies was, dan mos ge da nie naovetèlle aon de douane. (Alleen ien 't Nederlands, aj wou, want da vestaon ze dor toch nie.) en we moste ok nog 'n furmulierukke ienvulle dat de piloot prongeluk nie bi'j zich had. Kiek ok mar us èkkes op ‘t furmulierukke da op ware grutte op dit blad stee. Zo’n papiereke kreeg iedereen bi'j aonkoms ien 'n joekel van 'n hal mè van die gladde vloere en trappe van geglazuurde gèlige tegels en één töffeltje wor die papierekus op lage. Vèrder gin toffel en gin stoele en niks anders.
‘t Was ‘n koddig gezich um zo’n kwak minse op de hukes of knieje op vloer en traptrèje te zien zitte um ‘n ondergrond te hèmme, um de boewl met ‘n balpen iengevuld te zien kriege.
Affijn, toe we allemol vurbi’j de douane ware, moste we wachte op ‘n vur ons bestèlde bus, die ien de stroom van verkeer nor ons op wèg was.
Aj vanwège ‘t verkeer en bi’j nat weier mo wachte is da nie zo aorig. We hadden toch nog geluk da we onder ’n viaduc konne schule vör de rège en mar ‘n klein half ureke geduld moste hèmme.
De bus die stopte was nor onze mening mè zien twidde lève bezig, wa’j duidelik zien kon dur Nederlandse name en tekse aon binne- en butekant durvan. Ri’je deet ie nog as de beste, alleen liep tur hier en dor wa règewaoter aon de binnekant van de rute umlèèg. Vanwège taolverschil hawwe behalve de chauffeur ok nog een Russische dame dur bi’j.


Onze bagage wier iengelaoje en we reje richting èrste hotel vur ons aovendète en overnachting. Afstand zo um en bi’j de 75 kilometer.
Ut èrste oponthoud was bi’j ‘n spoorweg overgang, die tien minute geslote bleef totter twee gewèldig lange treine uut allebi’j de richtinge gepasseerd ware. De twidde verkeersstop was nog mojjer: ‘n driesprong. De chauffeur wis nie of tie links of rechtsaf mos ri’jje. Hi’j loste da handig op: Hi’j reej de dwarswèg halfwèg op en stopte. Hi’j stapte uut en liep nor de èrste auto van links die mos stoppe. Binne de kortste keere kwamen chauffeurs van andere auto’s durbi’j, um van alle kante op te wieze. Toe de conferentie was afgelope, bleek da we al zo’n vieftig kilometer verkeerd ware gereje.
Affijn, alle leed was ientusse al zo’n bitje geleje. De rège was opgehouwe en alles begon op te fleure. Alles begon now as ‘n trein te lope en we kwamen opgewèk bi’j ons èrste hotel aon.
Da èrste hotel vur ons zag er vurtreffelijk uut.
De maaltied, hoe hiet da ok alwèrres? De spijze ko’j werm en koud afhaole, bedoel ik, hadde onze volle goedkeuring. En natuurlijk ok de drankjes. De kamers waren ok tot volle tevredenheid.
Moskou is groot, heel groot. 10 miljoewn ienwoners ien de stad en dan nog zo’n 4 miljoewn dur umhèn, de periferie.
Prachtige kastele, paleize, kerken, kloosters, institute, ondergrondse, andere gebouwe en bouwwerke, pleine, galerije, parken.
Alles wa mar een gewichtige naam hè, is d’r. Mar dor zouwe ‘t nie overhèmme.
Behalve Moskou hemme we nog ‘n por steeje bezoch, wor onder Petrograd oftewel St Petersburg. Ok. ‘n prachtige stad, wor ze meer schilderi’je van Rembrandt hèmme as wi’j ien heel Nederland. Hier vanaf zien we mèt ‘t vliegtuug wèr nor Schiphol gevloge.
‘t Wachte op de koffers ha nogal wat op aarde. Da duurde lang. Uuteindelijk ha iedereen ien ons gruupke zien of ur koffer, mar toe was t’r op ins een koffer over.
Now ware we de eigenaar kwiet. Kieke en zuuke. Is ie al vurbi’j de douane, ja of nee. We konde dor nie blieve, dus dan mar mèt ‘n koffer zonder eigenaar langs de douane. Die mos natuurlijk ok wèr van wante wete. En dat was iets wa we eiges ok niet wiste.
Kort en goed. Ik zal ‘t een en ander mar zo gaauw meugelijk vertèlle. De persoon ien kweste (’t was ’n kjèl) had mè zien ploegje tussen de minse mè zien koffer staon wachte en kreeg dorbí’j, hoe zèg ik ‘t, ienins ’n aonval van diaree. Hi’j was meteen mèt ‘n noodgang nor ’n W.C gevluch en da was nog nie gauw genoeg. Dink ow dat mar us ien. Op die W.C. had tie zitte miere en doewn. Hi’j hèt dor ten einde raod bi’j ’n andere toevallige bezoeker kleur bekènd en die hèt toen ik weet nie wie opgetrommeld, die mè twee grieze ongebruukte vuilniszakke was komme opdrave. De smèrrige troep kon dus iengepak worre.
Hi’j hèt toe zien jack, da zo’n bitje gèèlgries van kleur was um zien kont gedrapeerd, zodat ‘t leek of tie ’n rok mèt ‘n split aon had.
Zo kwam tie dus dur de douane. Hi’j wier hos nog gefouilleerd, mar toe ze um roke, dink ik, gieng da nie deur. Gelukkig ha zien vrouw nog ’n fleske ruukgrei bij ur, zodat ’t vèrder onderwèg wa minder ruukte.
Ik hè gehörd dat da nog wel meegevalle is. Mar ja, ge zul zo mar thuus komme. Per slot van reikening hèk ‘t vehaol netjes kunne houwe en haj ‘t bes heel hard op kunne lèze. Sorry dus.

Harrie Scholten
 

Kring

Ganita Mare

Genealogie

Ien 't Gendts

Archeologie

Extra

© 2009 HKG