Gendtse Vehoale

Hittenri-jer bi-j Hannusbaos

Hop huuj hop huuj hop huuj trrk
Van smers tot sao-vends loat
Ri’k hier ri’k daor en nooit bun’k klaor
Op d’fabriek van Hannusbaos
Hop huuj hop huuj hop huuj.

Ik kan ollie wel vertelle, da’k as hittenri-jer bes
de kos verdien vur vrouw en kind.
Al li-j ik veul van weir en wiend.
Van smers tot sao-vends loat
Rik’k hier ri’k doar en nooit bun’k klaor
Opd’fabriek van Hannusbaos
Hop huuj hop huuj hop huuj hop huuj.

De Hittenri-jer...

Ja, ik hè’t wel getroffe, ik bun hittenri-jr op de bovenste fabriek, bi-j Hannusbaos. De hele dag werk ik daor met mien pjed, da wit je wel waj.
Ja, as de minse mien zien, dan hur ik zu duk zeggen: “Das Gjed met zien pjed”.
Ik won ien un huus van de stin-ovven. Vlak bi onze Zus. Hannusbaos hè mien dit huus aongeboden en hi wit wel, dat ik dat huus niet zal verinnu-
ieren. Ja, Hannusbaos is wel vurzichtig. Da wit je wel, waj. Nee, hi pis nie ien un pôtje of d’r zit un bojjum ien.
Ik wôn daor heel mooi. ‘t Is alleen jammer da’k zo’n sudgat vol slemp nève ut huus hè. Zommers kuj niet buute zitte,
want dan vreite du knaoze ow op. Mieneke,
mien vrouw, het ut wel naor hur zin. Ze werk ook duk op de ovven met ‘t opsni-jen van de steen. Ze het ut dan zo druk as de gekke Bet.
Saovends is ze dan zo muuj as un maoj en is ze niet veul peire mjer wjerd. Dan hè ze de piep wel leig en kuj gin kant mjer mè hur uut. Dat wit je wel, waj.

Hannusbaos steet het wel aon dat Mieneke zo oed kan werke. Ja, Hannusbaos hè un heikel aon minse die niet opschiete en werke as un slek die bidt. Ja, da zei Hannusbaos van de weik nog.
Stien van Bart den Ulk die vri m`Jits van Naotje vroeg hum of hi ook werk vur hur had. Mar Hannusbaos
wis wel dat zi un lui wief was en zei teege hur: “As ik ow odig hè, dan rammel ik wel mut un ouwe immer”.
Mien buurvrouw, Dort van de manke Willem, hè mien toch un kjel. Hi pruum de hele dag en spi-j geregeld van hum af. Zien heele kin zit duk vol seetur van de pruumtabak. As hi bi ons kum bjuutte spi hi altied ien onze kole-kit. Ze hèmmu de heele hut vol met katte. Zi is er gek mee, mar ge kun de kaoters op de deil al goed ruuke. Ik heb al duk gezeid as un hoop jonge katte hadde:
“Mins worum make gillie dur niet un stel kribbaos.
Verzuup dur toch un dil”. Mar ut zien ôk zokku rouwziele. Ze hemme haos niks ien huus staon, un bliend pjed lup d’r niks kapot. Un striekbout hemme zu niet. As zi un kleed aonhed, dan is ut net of die bi un koe uut de kont kum. Vur du kiendere hemme zu un wip-wap van un sparru-stam gumak. De heele dag zien die donderkiele aon ut wip-wappu. Zu motte saovends toch wel un grote blekkeirs aon de billu hemme.
Ties van de dunne Hent, un andere buurman van mien, wôn bi de dunne Hent ien. Hi hè un vrouw en da mins hè mien toch un kasgenaode. Ze wit niet wor zu vandaon kum. Ze mein da ze Juffer Janse van ut Poskantoor is. Ze is wel helder en
klaor. De gotgansu dag is ze aon ut keire ien huus. Hur kiendere zien grote fiemels en belkmoele.

Hur jongste blaag is un mietzak en liegbok.
Hi zit gadverdarrie altied in de neus te pôrke.
Lots wilde hi mien peutje-hôke.
Now, da zal hi bi mien wel gin twide keer mjer prebiere, want ik hè’t hum toch un lele gugeevu. Wa wel erg is vur hum, hi lup de klompe heel scheif af en daorum het hi zo’n last van haor-inkels. Ut bloed steet bi hum duk ien de klompe.

Hun oudste djen is un echte groezerd. Al met de Gendtse kjermis eit zu van die gruune, rauwe goudrenette, ut liefst zo’n grote knoeperd en van de zommer at ze egaol van die verpjiete suukerpeire.
Ze hemme ok un paor knoebelstruuke. Dur is nie één knoebel riep geworre. Zu hè ok un keer aon mien maagpeire gezeite, mar toen ik hur overliep wier zu zo rood as un iebel. Zu keek alsof hur de aak af was gaon drieve. Oh ja, as dur bi die luj iemand joarig is, dan is ut er mien toch altied un hutsturm ien de keet. Verder za’k zu mar nie dur du schuurzak haolu.
Met du buurluj bi ons neive liggen we overhoop.
Hun naame za’k mar nie nuume, want ik zie dat dur hier nog familie van ien du zaol zit. Ja, die ruzie is wel un bitje onzu eigen schuld. Ik ha du hele aovond klompu sitte heuge en Mieneke was onderbokse aon ut uutstukke en zu zei al eegol, dat ze wat vremds buute heurde. Ik ging naor buute um te luustere. Ik heurde un soort gepiep.
Ut kwam van de kant van de buurluj bi ons neive. Meineke en ik zien toen vurzichtig, zonder gezien te worre, naor hun huus gegaon um daor naor binne te spelke. Vanuut ut verkenshok remku konden we ut hele achterhuus goed overzien.
Wu konde onze oogu niet geleuve. De buurman met zien kale jilles en zi, och erm, met de nek vol bloedzweire waren samen op de deil. Allebei zaten ze net kleine blaage in un ruil. Zo’n ruil nummu zu ien de stad un schommel. Da wit ju
wel, waj. Het ging tege mekaer wie ut hôgstu kwam. Zi kwam met hur voete zowat tegen de balke aon. De ruil moes wel gesmeird worre, want dor kwam da gepiep vandaon da we gehjòrd hadden.
Nao un hortje scheejen zu d’r mee uut. Toen ging du buurman de balke op en gooide een hoop hooi dur ut hôkgat naor ondere. Zu strui-jdren du heele deil van de geut tot de koekrib vol met un dikke laog hooi. Wi dochte: “Wa zal dur now gaon gebeure”. De buurman ging op de rug in ut hooi liggen en staok de beene umhoog. De buurvrouw zette hur voete neive zien kop. Hi pakte hur inkels vast. Zi pakte zien beene en toen zagen wu ut.

Zu gingen samen krèje schiete. We konden wel zien dat ze dat vul dukker
deden. Ze vloog mien toch un eind dur de loch en kwam un eind verder ien ut hooi terecht.
Ze gingen mar deur en ut ging eegaol verder. Totdat ut mis ging; mins wi zien ons un aap geschrokke.
De buurvrouw vloog helemaol uut de richting teegu de koekrib aon. Ut was wel slim vur hur, want ze kermde ut uut: “Aw aw, mien nek, mien bloedzweire”. De buurman keek ien hur nek en zag dat ur twee riepe bloedzweire ware deurgegaon en zei da zu eigenlijk bli moes zien umda ze de pien daorvan now wel gehad had. Ja da was dan zo gezeid un geluk bi un ongeluk vur hur.
Wi wilden gaw naor huus gaon, mar we liepen tegen een gierschep aon en dat ding viel um en miek een hels kaboal. Toen hemme ze ons gezien en de buurman spochtte en vluukte mien toch en riep da we nooit mjer op zien gehuch mochte kommen. Ze hemme un grote wuilus van un hond aongeschaf dus wi zulle d’r nie mjer komme.
Mieneke en ik hemmu nog un bord kjene-melkse pap mè gedreugde pruume opgemak, saame nog op de knieju vur un keuke-stoel de rozekrans
m`un oefening van berouw gebid en hemmu daornao met un volle buuk de tothoop opgezoch um wjer goed uut te ruste, want de loch hing nog vol daage.

Gendtse Vehoale

Hittenri-jer bi-j Hannusbaos

Kring

Ganita Mare

Genealogie

Ien 't Gendts

Archeologie

Extra