Excursie naar het Florence Nightingale Instituut op 22 mei 2011

 

Al carpoolend kwam de groep eerder dan verwacht bij het Florence Nightingale
Instituut in Zetten aan. Maar gelukkig stond de deur al speciaal voor de
Historische Kring Gente open, want normaal is het museum op zondag gesloten.

Begonnen werd met het bekijken van twee films die lieten zien hoe de zorg in
de loop der tijd veranderd is; soms ten goede en soms ten kwade. Heel
vroeger werd je maar zelden in het hospitaal opgenomen en kwam de zorg voor
de zieke neer op de familie.

De hygiënische omstandigheden waren zodanig,
dat als je een beetje ziek was, je nog zieker werd in de kleine huisjes
zonder sanitaire voorzieningen met benauwde kamers en bedsteeën. Het werd
heel wat beter toen er ziekenhuizen, gezinszorg en wijkverpleging kwamen.

Er is in de loop van de tijd dus een hoop verbeterd, maar niet helemaal qua
werkomstandigheden voor de wijkverpleegster. Kon ze vroeger nog haar eigen
tijd indelen, nu wordt er met de stopwatch gewerkt en krijgt ze via telefoon
en e-mail te horen welk rooster ze moet volgen. Er werd een hoop geprikt in
de films en dan zag je dat niet iedereen daar even onverstoorbaar naar kon
kijken.

Na de films kon je individueel verschillende exposities of de
interactieve afdeling bezoeken. Bij de exposities zag je naast kleding,
speldjes van de verschillende kruisafdelingen, bedden met patiënten enz. van
alles om een duidelijk beeld te krijgen van hoe het er vroeger aan toe ging.
Vol verbazing las ik dat de verpleegsters vroeger verplicht werden zelf hun
uitgebreide, vereiste werkgarderobe aan te schaffen. Het was dus in eerste
instantie een hele uitgave voor je aan het werk kon.

Alle oude apparaten waren ook bijzonder interessant om te bekijken. Als je de couveuse van toenvergelijkt met de van nu, lijkt die van vroeger wel op een kastje om de rijstepap in gaar te laten worden. Arme baby van toen. Als je dat
overleefde, was je zo zwak nog niet. De ijzeren long zou bovendien niet
misstaan in een middeleeuwse martelkamer.

Op diverse plaatsen waren specialistische filmpjes te zien, zoals die van het UMC St. Radboud, waarin ik zelfs een mij bekend Gendts echtpaar kon ontdekken. Op de interactieve afdeling kon je erachter komen of je geschikt was voor de zorg. Je kon
proberen om een los kunstbeen een steunkous aan te trekken en dat lukte
wonderwel, omdat deze patiënt niet protesteerde als die in de houdgreep
genomen werd. Bij de kunstarm waar je de bloeddruk kon meten, kreeg ik geen
enkele polsslag. Conclusie: patiënt overleden. Maar toen een ander het
probeerde, was er opeens wel een elektronische polsslag. Dat geeft te denken
als ik ooit mijn in de reanimatiecursus opgedane kennis moet gaan
toepassen... Mocht u ooit onwel worden, dan dus liever niet in mijn buurt,
voor mijn en uw gezondheid.

Yvonne de Boer,                       foto's van Yvonne, Ria Schouten